Φεβρουαρίου 29, 2008
Φεβρουαρίου 27, 2008
Ο Δρόμος είχε τη δική του Ιστορία…
Κάποτε, ικανοποιώντας την ανάγκη μου περισσότερο να ανταποδώσω στην κοινωνία αυτό που μου έδωσε, τουλάχιστον έτσι το θεωρώ εγώ, ήθελα να ανακατεύομαι στις κοινές υποθέσεις εκφράζοντας την άποψη μου και βέβαια θέτοντάς την σε δημόσια κριτική. Ένα θέμα αρκετά καυτό για την περιοχή μας ήταν η διάνοιξη της Λεωφόρου Λαυρίου. Κάθε φορά που ερχόταν οι Εθνικές επέτειοι τρέχανε μικροί μεγάλοι να καταθέσουν το συναίσθημά τους μαζί με τα λίγα λουλούδια των επισήμων υπέρ των πεσόντων “εν τοις ιεροις ημών αγώσι” . Και μέχρις εδώ ουδέν μεμπτόν. Όμως βλέποντας την οδό Λαυρίου και το χάλι της, μόνιμα με έπιανε μια διάθεση σαρκασμού της κοινωνίας μου, μιας και οι μεν υπέρ των πατρίων πεσόντες καλως τιμώνται… Όμως εγώ σκεφτόμουν τα σύγχρονα θύματα, τους απλούς μαχητές της καθημερινότητας που έπεφταν εδώ και χρόνια στη Λαυρίου, άσημοι, αδόξαστοι, θυσία στην αδιαφορία και τις σκοπιμότητες των εκάστοτε διοικούντων.
Θυμάμαι, πως από εκείνα τα χρόνια, 1996, σαρκάζοντας την αδιαφορία των ηγετών μας έλεγα και απαιτούσα ηρώο για τους Πεσόντες στη Οδό Λαυρίου…
Πέρασαν αρκετά χρόνια, αρκετοί Δήμαρχοι, και στο τέλος, χάρις τους Ολυμπιακούς Αγώνες (2004) έγιναν μερικές κακοτεχνίες στην οδό Λαυρίου, και μετά πάλι εγκατάλειψη. Το 2005 έγινε μιά ανάθεση σε ένα εργολάβο, που έκρινε σκόπιμο μιάς και το εξασφάλισε το έργο να ασχοληθεί με άλλα έργα, αφήνοντας τους Καντζιώτες-Γλυκονεριώτες και βάφουν κάθε τρις και λίγο με αίμα την άσφαλτο. Ήταν η τελευταία αλλά και πλέον οδυνηρή φάση πολιτικαντισμού-αδιαφορίας σχετικά με τον δρόμο της Λαυρίου.
Σε πρώτη φάση ο τότε Δήμαρχος Γλ Νερών κ Κασαγιάννης ανέστησε ένα από τα διάφορα θνησιμαία έντυπα που, έναντι άγνωστων ανταλλαγμάτων αναλαμβάνουν να προωθήσουν τις διάφορες δημοτικές ομάδες. Έτσι ένα καινοφανές έντυπο έσπευσε να αποδώσει εύσημα στον κ Κασαγιάννη για το τελείωμα του δρόμου. Διαβάσετε το σχετικό …ύμνο: ΩΔΗ ΠΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟ:

ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟ