ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΑΤΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ…

Έχουν περάσει δεκαετίες και δεκαετίες χρόνων «δημοκρατικής» διακυβέρνησης στην Ελλάδα και όλοι με ένα στόμα λέμε: «Πάμε από το κακό στο χειρότερο». Όλοι είμαστε έτοιμοι να αναθεματίσουμε τις ηγεσίες που εκλέγουμε, τους εκλεκτούς του λαού, τους «προοδευτικούς», τους «σοσιαλιστές», τους «πράσινους», τους «δημοκράτες». Αν δε,  ο μη γένοιτο,  παραλοήσει αηδιασμένη η πλειοψηφία των ψηφοφόρων και εκλέξει «συντηρητικούς», ο Νεοέλληνας ξέρει από χέρι γιατί ψοφάνε τα έρμα του…. Και τρέχει πάλι να αντικατασήσει τους «συντηρητικούς» με «προοδευτικούς», μα και πάλι δεν του βγαίνει,  και τον βλέπεις ακουμπισμένο στην γκλίτσα του και αναστενάζοντας μονολογεί: «Με τον ήλιο τα μπάζω με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;».

Ωραίο το παραπάνω σενάριο Νεοέλληνες, μόνο που δεν γιατρεύει τον πόνο μας. Οι κουτοπόνηροι, «δημοκρατικά» ή «συντηρητικά» κλπ σκεφτόμενοι, τρέχουν να λύσουν όλα τους τα προβλήματα καταθέτοντας το όποιο τους φρόνημα στο ενεχειροδανειστήριο των ψήφων εκείνων που ο κόσμος καταδικάζει. Δεν κάνει τον κόπο ο ψηφοφόρος να αναζητήσει και να μάθει γιατί και από πότε η γειτονοπούλα δουλεύει στον καταχρεωμένο Δήμο (του ψηφοφόρου), τι έργο έκανε ο εκλεκτός που ψήφισε τις προηγούμενες εκλογές, αφότου τον ψήφισε… (Μήπως έχει διορίσει το μισό του σόι στο Δήμο; Και μήπως αύριο, που θα ξαναπεράσει για να σου ξαναζητήσει ψήφο,  είναι σαν να σου φωνάζει: «Βοήθα με άνεργε, να μη σου μοιάσω!»)

Αλήθεια, γιατί λειτούργησαν τόσο καταστροφικά οι Νεοέλληνες; Είναι όντως δημοκράτες, για μήπως είναι δραματικά επιπόλαιοι, κουτοπόνηροι, κοντόθωροι και μικροσυφεροντολόγοι; Γιατί αρκεί και μόνο η χρήση του χαρακτηριστικού «δημοκράτης», για να ξεχωρίσει από κάποιο άλλο που είναι φίλος και γείτονας, που όμως δεν είναι «δημοκράτης», αλλά ότι άλλο; Αυτό δεν είναι παρά μιά ύβρις (από εκείνον που ξεδιάντροπα το επικαλείται) στην ίδια τη δημοκρατία! (Για φαντασθείτε μερικούς θρασείς, όσο και οι «δημοκράτες», που θα όνόμαζαν το κόμα τους και τους εαυτούς τους «έντιμους», αφίνοντας τη ρετσινιά του «ανέντιμου» γιά όλους τους άλλους!).

Ειλικρινά ντέπομαι να χαρακτηρίζεται το σύνολο των απόψεών μου με μια και μόνο λέξη: «δεξιός», «συντηρητικός», «δημοκρατικός», ή και λαχανίδα,  «πράσινη» ή «κόκκινη».

Παίρνει ο κάθε  Νεοέλληνας στην αγωνία του να λύσει τα προβλήματά του ένα κουτί μπογιά, και πασαλείβεται γαλάζιος, πράσινος, κόκκινος κλπ. Στην πραγματικότητα βέβαια, το μόνο που κάνει είναι να βάζει μια ταμπέλα στην πλάτη του και να φωνάζει πως είναι …αποκλειστικά διαθέσιμος,  (να τον εκμεταλευτούν οι νταβατζήδες της όποιας ταμπέλας φορτώθηκε). Γίνεται όχι μόνον άβουλος, μα και ανίκανος να σκεφθεί ποιοί είναι εκείνοι που τρέχουν να του πάρουν από τα χέρια την εξουσιοδότηση να χειρίζονται την τύχη και την πορεία του, και αυτού και των παιδιών του… Τον έχουν πείσει πως ντε και καλά πρέπει να υποστηρίξει ο «γαλάζιος» τους «γαλάζιους»,  ο «πράσινος» τους «πράσινους» (τρομάρα τους), και πάει λέοντας…

Πολύ φοβάμαι πως υπάρχει μέγα έλλειμα δημοκρατικότητας, ειδικά στους «δημοκράτες», που κατά πλειοψηφία μας κυβερνήσανε τα τελευταία χρόνια… Μπέρδεψαν την ταμπέλα της δημοκρατίας με την ίδια τη δημοκρατία και όσες άλλες αρετές έλλειψαν από τους υπηρέτες των «δημοκρατικών» διοικήσεων, από το Δήμο μέχρι την ίδια την κυβέρνηση…

Καιρός να αγνοήσουμε τις ταμπέλες και τους ταμπελάτους.

Ας δούμε τους πονηρούς «υπηρέτες» των διαφόρων ιδεολογιών, την πορεία και την προσφορά τους στον τόπο… Τι να πω δηλαδή για το Δήμο μου, αν ο …«Δημοκράτης» ή ο … «Συντηρητικός» τον φεσώσανε (δηλαδή εμένα το δημότη) με κάποια εκατομμύρια ευρώ, εγώ πρέπει να τρίβω τα χέρια μου από χαρά, που το παίζουν και νταβατζήδες στην ιδεολογία μου; Πρέπει να χαίρομαι που ανήκω στην πλειοψηφία των ηλιθίων που θα κληθούν να πληρώσουν το χρέος; Για μήπως να βρίζω τον σωστό Δήμαρχο, μόνο και μόνο επειδή δεν μου πάει η ταμπέλα του, που, σαν Δήμαρχος σε ένα λαό ταμπελάτων, έκον-άκον φορτώθηκε;